เพราะอากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย น้องกูเกิ้ลไม่สบาย (อีกแล้ว)

   ช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมาน้องกูเกิ้ลต้องหยุดเรียนอีกแล้ว เพราะว่าไม่สบายมีไข้ขึ้นสูงตั้งแต่วันอังคารที่แล้ว ไปหาหมอ คุณหมอบอกว่าน้องกูเกิ้ลหลอดลมอักเสบด้วย มีไข้ มีเสมหะ เป็นอันว่าต้องหยุดเรียนตั้งแต่วันพุธถึงวันศุกร์เลย สบายน้องกูเกิ้ลไป เจ้าตัวยิ่งชอบเพราะว่าไม่ต้องไปโรงเรียน นี่ขนาดเพิ่งเข้าเรียนอนุบาลนะเนี่ย ยังขี้เกียจเรียนเลย (เหมือนใครว๊า...) พอวันเสาร์อาการก็ดีขึ้น แต่ว่ายังไออยู่ มีสเหลด (เขียนถูกรึป่าวหว่า) วันอาทิตย์สายๆเลยพาไปหาหมออีกที หมอก็บอกว่าโอเคแล้ว เพียงแต่ยังเหลือเสมหะอยู่บ้าง แล้วก็...จ่ายไปอีกเกือบห้าร้อย ไปหาหมอ 2 รอบ หมดไปเกือบพัน เดี๋ยวอะไรก็แพง คงมีแต่เงินเดือนพ่อกะแม่เท่านั้นที่ยังถูกอยู่ วันนี้ก็เข้าสู่วันจันทร์อีกแล้ว น้องกูเกิ้ลก็ได้ไปโรงเรียนตามปกติแล้ว เห็นคุณครูประจำชั้นเล่าให้ฟังว่ามีเด็กในห้องเรียนห้องเดียวกับน้องกูเกิ้ลต้องหยุดเรียนไปเยอะเหมือนกัน ประมาณ 10 คนได้ ช่วงนี้เด็กๆป่วยบ่อย เป็นกันเยอะเลย เพราะว่า....อากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย ยังไงก็อยากให้ทุกคนรักษาสุขภาพนะ

Clip น้องกูเกิ้ล เมื่อ 5 พ.ค.52

 

ย้อนอดีตน้องกูเกิ้ลหัดเดิน 

 

 

อัพเดทข่าวคราวน้องกูเกิ้ล ครั้งที่ 3 ในรอบปีนี้

    เวลาผ่านไปเร็วเหมือนโกหก นี่ก็เข้าสู่เดือนที่ 9 ของปี 2554 แล้ว ตอนนี้น้องกูเกิ้ลก็อายุ 3 ขวบ กับอีก 4 เดือนเศษๆ ช่วงที่ผ่านมาก็เรียกได้ว่าทิ้งบล็อคนี้ไปเลยก็ว่าได้ เพราะแทบไม่เคยเข้ามาอ่านหรือเขียนอะไรลงไปเลย เคยตั้งใจว่าจะเขียนให้ได้อย่างน้อยเดือนละซัก 1-2 บทความก็ยังดี เพื่อเป็นการบันทึกเรื่องราวต่างๆของลูกสาวเอาไว้ แต่ก็นะ มันไม่ได้จริงๆ พอมันนานเข้าก็เริ่มไม่รู้ว่าจะเขียนอะไรลงไปบ้าง เรื่องราวมันไม่ปะติดปะต่อกันแล้ว ไอ้ครั้นจะเล่าเรื่องราวของน้องกูเกิ้ลต่อจากบทความที่ผ่านๆมามันก็ไม่ได้ เพราะว่าเวลามันผ่านไปค่อนข้างนาน ทิ้้งช่วงหลายเดือน เอาเป็นว่าที่ผ่านๆๆมา น้องกูเกิ้ลของพ่อเก่งกับแม่แป๊กก็เติบโตขึ้นเรื่อยๆ จนถึงตอนนี้ก็ไปโรงเรียนแล้ว ตั้งแต่เดือนพฤษภาคมที่ผ่านมา นี่ก็เข้าเดือนที่ 5 แล้ว น้องกูเกิ้ลก็ปรับตัวเข้ากับที่โรงเรียนได้ดี ช่วงแรกๆตอนเข้าเนอสเซอรี่ก็มีร้องไห้บ้าง ตอนนี้ก็สบายแล้ว ไม่ค่อยงอแงเท่าไหร่ แต่ว่าช่วงเช้าตอนที่ต้องปลุกเค้าตื่นเพื่อไปอาบน้ำแต่งตัวไปโรงเรียนนี่ก็ยากหน่อย แหม..น้องกุูเกิ้ลนี่นอนขี้เซาตั้งแต่เด็กเลยนะเนี่ย ปลุกยากปลุกเย็น กว่าจะยอมตื่น เรียกได้ว่าพ่อแม่ต้องขุดขึ้นมาจากที่นอนเลยทีเดียว ยิ่งวันไหนนอนดึก ตอนเช้ายิ่งปลุกยาก แล้วข้อเสียคือน้องจะอารมณ์ไม่ค่อยดี แต่ก็ไม่ค่อยมีปัญหาอะไรเท่าไหร่ เพราะพอถึงโรงเรียนก็ไม่ได้ร้องงอแงอะไรมากมาย อาจจะมีแค่เป็นบางวันเท่านั้น ตอนเย็นส่วนใหญ่พ่อก็จะเป็นคนไปรับเกิ้ล เพราะแม่งานค่อนข้างยุ่งแอบแวบไปไม่ได้ แต่ถ้าวันไหนแม่งานไม่ค่อยมีก็จะไปรับเกิ้ลกับพ่อด้วย ตอนเย็นก็กลับถึงบ้านประมาณ 6 โมงเย็น ก็กินข้าวกินปลา เสร็จแล้วก็อาบน้ำพาเกิ้ลเข้านอนก็ประมาณ 2 ทุ่มครึ่งได้ ก็ต้องรีบนะ เพราะถ้าดึกกว่านี้ก็อย่างที่บอกไว้ ตอนเช้านี่ก็จะปลุกกูเกิ้ลยากส์มากขอบอก...

     

Clip น้องกูเกิ้ล เมื่อ 5 พ.ค.52

 

ย้อนอดีตน้องกูเกิ้ลหัดเดิน

น้องกูเกิ้ลไปโรงเรียนแล้ว : Post ที่ 2 ของปีนี้ (ยาวนานมาก....)

ไม่ได้เข้ามาเขียนบล็อคลูกสาวนานมากแล้ว ห่างจากครั้งที่แล้วร่วมๆครึ่งปีได้ เหตุผลเดิมๆคือ ไม่มีเวลา บวกกับความขี้เกียจ อีกอย่างก็คือ ทำบล็อคอื่นๆด้วย ซึ่งก็เป็นบล็อคขายของ (ที่ขายอะไรไม่ค่อยได้เลย แต่เดี๋ยวสิ้นปีมีเฮ ขอบอก) มาอัพเดทเรื่องราวของลูกสาวสุดเลิฟกันหน่อย เพราะว่าน้องกูเกิ้ลปีนี้โตขึ้นมาเยอะมาก ตอนนี้ก็ผ่านเข้าปีที่ 3 แล้ว ก็หมายถึงอายุครบ 3 ขวบแล้ว เมื่อวันที่ 2 พ.ค.ที่ผ่านมา ปกติทุกปี ยังไงวันเกิดของลูกสาว พ่อก็ไม่เคยพลาดเขียนบล็อคเลย แต่ปีนี้....ช่างเหอะ ก็มันไม่ได้เขียนนี่นา

    ย้อนไปเมื่อประมาณเดือนเมษายนปีนี้ เป็นช่วงเวลาที่น้องกูเกิ้ลไม่ได้อยู่กับยายสองแล้ว (ยายคนที่เลี้ยงกูเกิ้ลไง) เพราะว่าแม่พาเกิ้ลไปเข้าโรงเรียนอนุบาลแถวใกล้ๆที่ทำงานพ่อกับแม่ เพราะว่าสะดวกในการรับส่งลูก ช่วงเดือนเมษายนนี้ เป็นเหมือนช่วงเวลาปรับตัวของเด็ก ให้คุนเคยกับการมาอยู่ที่โรงเรียน ซึ่งจริงๆแล้วก็ยังไม่ได้เรียนอะไรหรอก เหมือนกับการฝากเค้าเลี้ยงมากกว่า วันแรกที่ไปถึง โอโฮ ร้องไห้จ้าเลย เพราะต้องทิ้งเค้าไว้อยู่กับคุณครู ซึ่ง ณ เวลานั้น น้องกูเกิ้ลยังไม่คุ้น ไม่รู้จักใคร ไอ้เราเป็นพ่อเป็นแม่เห็นลูกร้องก็สงสาร แต่ก็ต้องใจแข็ง เพราะว่าไม่งั้นลูกก็อยู่โรงเรียนไม่ได้ แม่ของเกิ้ลก็แอบมาดูลูกสาวตอนเที่ยงทุกวันเลย ส่วนพ่อก็มาบ้าง ไม่มาบ้าง แต่ตอนเย็นส่วนใหญ่พ่อจะเป็นคนไปรับลูก เพราะว่าแม่จะงานยุ่งมาก ไม่มีเวลาออกไป จริงๆแล้วเวลาเลิกเรียนอยู่ที่ประมาณบ่าย 2 โมงครึ่ง แต่ก็ต้องขอครูไว้ว่าขอไปรับช่วงประมาณ 4 โมง เพราะว่าไปรับเร็วไม่ได้ ไม่งั้นน้องกูเกิ้ลต้องมาอยู่ที่ทำงานพ่อกับแม่ตั้งแต่บ่ายสอง ซึ่งมันไม่เหมาะไม่ควรเท่าไหร่ เดี๋ยวผู้ใหญ่ในออฟฟิตเค้าจะว่าเอา แต่เพราะต้องไปรับลูกตั้ง 4 โมง ก็เลยต้องมีค่าใช้จ่ายเพิ่มให้คุณครูเพราะว่าต้องให้เค้าช่วยดูแลกูเกิ้ลต่อ หลังเลิกเรียน แต่ก็ไม่ได้มากมายอะไร ผ่านไปประมาณซักอาทิตย์นึงกูเกิ้ลก็เริ่มปรับตัวได้ ก็ยังร้องบ้าง แต่น้อยลงแล้ว ซึ่งคุณครูที่โรงเรียนก็ต้องขอชมว่าดูแลน้องได้ค่อนข้างดี (ประเมินเอาเอง).....แล้วค่อยมาต่อ จบแบบห้วนๆงี้เลยละกัน

 ***ไม่ได้อัพเดทรูปด้วย ไว้คราวหน้า ช่วงนี้ไดอารี่น้องกูเกิ้ลไม่ค่อยสมบูรณ์ ไม่มีรูปมาลงเลย

บทความแรกต้อนรับปี 2554 (มาช้าไปหน่อย ก็ยังดีกว่าไม่มา)

วันที่ 29 ม.ค. 54 เวลา 2:07 น.

   นี่เป็นความแรกต้อนรับปีใหม่ พ.ศ.2554 ถึงจะเข้ามาอัพช้าไปหน่อย แต่ก็ยังดีกว่าไม่มา (ตามหัวข้อข้างบนเลย) เดี๋ยวนี้จะอัพบล็อคลูกสาวนี่มันยากเหลือเกิน ไม่ค่อยเหมือนปีแรก อัพกระจายปีนึงได้เกือบร้อยบทความ แต่ปีที่แล้วทั้งปีได้แค่ 11 บทความ น้อยมาก เฉลี่ยทั้งปี เดือนละไม่ถึง 1 บทความ ปีนี้ตั้งใจว่าจะเขียนบล็อคนี้ให้ได้เดือนละครั้งเป็นอย่างน้อย แต่นี่ก็ปาเข้าไปใกล้จะสิ้นเดือนแรกของปีแล้ว เพิ่งจะได้อัพบล็อค ความจริงโปรเจคในหัวมีเยอะแยะเลย แต่คงเพราะมันเยอะไม่รู้จะทำอะไรก่อน ก็เลยไม่ทำมันซะงั้น

   เกริ่นมาซะยาว ไม่ได้เล่าเรื่องของลูกสาวเลย ไม่ตรง concept ของบล็อคนี้เลย ย้อนทบทวนตัวเองซักนิดนึง ความตั้งใจแรกเลยที่ทำบล็อคนี้ก็คือ จะเก็บเรื่องราวของลูกสาวทั้งหมดเอามาเขียนบันทึกไว้ที่นี่ ตั้งแต่เกิดจนโต รูปถ่ายทั้งหมดเท่าที่จะอัพลงบล็อคนี้ได้

   สังเกตส่วนใหญ่บทความบล็อคนี้ช่วงแรกๆ แทบจะไม่มีบทความไหนเลยที่ไม่มีรูปลูกสาวประกอบบทความ ช่วงปีแรกๆ ถ่ายรูปน้องกูเกิ้ลไว้เยอะมากๆ เอาลงบล็อคแทบไม่ทัน แต่พอลูกโตขึ้น รูปถ่ายก็น้อยลง เพราะงานพ่อแม่อาจจะเยอะขึ้น เวลาถ่ายรูปแบบเต็มที่ก็ไม่ค่อยมี หรือเอาเวลาไปทำอย่างอื่นหมด

   แต่ความจริงก็มีรูปตอนที่ไปเที่ยวสถานที่ต่างๆก็ถ่ายเก็บไว้ตลอด แต่เอาลงไม่ทัน บทความปีที่แล้วยังเป็นรูปลูกสาวตอนอายุยังไม่เต็ม 2 ขวบดีเลยมั้ง ปีนี้น้องกูเกิ้ลก็ย่าง 3 ขวบแล้ว พฤษภาคมนี้ก็เข้าโรงเรียนเตรียมอนุบาลแล้ว ไม่รู้ค่าใช้จ่ายพ่อจะลดหรือเพิ่ม เพราะเข้าโรงเรียนก็ต้องมีค่าเทอม คิดแล้วมันก็เอาไปถัวเฉลี่ยกับค่าเลี้ยงลูกได้ อย่างมากก็คงมีค่าชุดนักเรียนหรือค่าหนังสือเพิ่มเติม อันนี้ก็คงต้องแล้วแต่ไปวัดดวงเอา โอย...เริ่มง่วงละ วันนี้พ่อไปกินเลี้ยงกับฝ่ายที่บริษัทมา กลับมาค่อนข้างดึก แล้วมานั่งหน้าคอมต่อ กว่าจะเริ่มเขียนบล็อคได้ก็ปาเข้าไปตี 2 กว่าๆ เอาไว้ค่อยมาต่อ ตาจะปิดละ see you again next time.

บทความส่งท้ายก่อนสิ้นปี 2553 ขอชุบชีวิตบล็อคลูกสาวอีกครั้ง

    ระยะเวลา 6 เดือนกับอีก 9 วัน ที่ไม่ได้อัพเดทบล็อคลูกสาวเลย หากจะถามถึงเหตุผลก็คงมีข้ออ้างสารพัด ทั้งไม่มีเวลา งานเยอะ ต้องทำนู่น ทำนี่ ทำนั่น เต็มไปหมด ถึงจะห่างจากบล็อคนี้ไป แต่ในความเป็นจริง ครอบครัวเราก็ยังอยู่กันพร้อมหน้าในโลกออฟไลน์ หรือจะเรียกว่าโลกแห่งความเป็นจริงก็ได้
  
    ทุกวันนี้ พ่อก็ยังคงตื่นนอนเป็นคนแรกในบ้านเสมอแทบทุกครั้ง (ไม่นับวันหยุดนะ) ตื่นมาทำงานบ้าง ทำโน่นทำนี่บ้าง จัดสรรเวลาไม่ค่อยถูก ไม่เป็นเรื่องเป็นราว แต่วันนี้ไม่รู้อารมณ์ไหน นั่งทำงานไป ฟังเพลงไป นึกอยากเขียนบล็อคขึ้นมาซะงั้น

    จริงๆบังเอิญได้ไปอ่านบทความในอินเตอร์เน็ตเรื่องนึงมา เป็นเรื่อง...บอกไม่ถูก แต่อ่านแล้วรักครอบครัวขึ้นมาซะงั้น และดันมาฟังเพลงเก่าๆเพราะๆอีกหลายเพลง เคลิ้มซะ ก็เลยเขียนบล็อค เกี่ยวกันมั้ยเนี่ย ความรู้สึกรักลูกเมียมันพุ่งกระฉูดขึ้นมาแบบยั้งไม่อยู่ ได้มีโอกาสไปพบเจอเรื่องราวชีวิตคนอื่นที่เจอเรื่องเลวร้ายมากมาย แต่ก็ได้กำลังใจจากครอบครัว ทำให้ผ่านพ้นมันมาได้

    หันมามองดูครอบครัวตัวเอง มีลูกที่น่ารัก แม่ของลูกที่....ที่แม้จะขี้บ่นไปบ้าง แต่นั่นคือตัวเค้า คนที่รักลูกรักสามีที่สุด ถึงครอบครัวเราจะไม่ได้ร่ำรวย หนี้สินก็มากพอประมาณ (ประมาณว่าเยอะ) แต่เราก็มีความสุข ถึงโบนัสจะได้ไม่เท่าที่(แม่)คิด ก็คิดซะว่ามันก็ดีกว่าไม่ได้เลย (เอาเรื่องงานมาปนอีกละ)

    อ้าว...เซ็ง หมดมุกเขียนขึ้นมากลางคัน ซะงั้นตรู ความจริงก็แค่อยากจะบอกว่า พ่อรักลูก สั้นๆแค่เนี่ย แล้วก็รักแม่ของลูกด้วย คงไม่สัญญาว่าพ่อจะทำให้ครอบครัวเราไม่ลำบาก เพราะว่ามันเป็นหน้าที่ที่ต้องทำ หน้าที่และความรับผิดชอบของพ่อ ของสามี ที่...เอาน่า ถึงไม่ใช่ที่ดีที่สุด แต่ก็คงดีบ้างในสายตาเมีย พ่อจะพาครอบครัวเราไปพบกับชีวิตที่ดีขึ้น ถึงมันจะทุลักทุเลไปบ้าง แต่ซักวันมันก็ถึงจุดหมาย พ่ออยากให้ลูกกับแม่ไม่ลำบาก ณ เวลานี้ยังไม่กล้าพูดว่าจะทำให้ครอบครัวเราสุขสบาย แต่ถ้าเราผ่านจุดที่ลำบากไปได้ ความสบายก็คงจะยินดีต้อนรับเรา และที่สำคัญเราต้องรู้จักพอ รู้จักใช้จ่ายอย่างฉลาด (พ่อยิ่งกว่าฉลาด แต่พ่อขี้งก แม่หนูว่างั้นอ่ะ) พอลูกโตขึ้นมาจะได้ไม่ลำบากเรื่องเงินทอง ตอนนี้ลูกสาวก็โตขึ้นทุกวัน อ้วนด้วย พูดเก่งด้วย พ่อกับแม่ไปทำงาน ตอนกลับบ้านก็บ่นคิดถึงลูกทุกวัน ทั้งๆที่ก็อยู่ด้วยกันทุกวันอยู่แล้ว ถ้าเลียนแบบคำพูดน้องกูเกิ้ลก็จะบอกว่า "แม่เวอร์ พ่อเวอร์" เวลามีเรื่องไม่ค่อยสบายใจ ก็ได้ลูกนี่แหล่ะเป็นกำลังใจของพ่อแม่ จริงๆมีเรื่องอยากจะเขียนมากมาย แต่มันกลั่นออกมาไม่ได้ ที่สำคัญ เข้าอีหรอบเดิม งานเยอะ เดี๋ยวไม่ทัน สวัสดี