สิ้นปี 2012 หรือจะเป็นการสิ้นสุดการเขียน Blog นี้ ??

   และแล้วนี่ก็เป็นวันสุดท้ายของปี 2555 และก็อาจจะเป็นวันสุดท้ายแล้วที่จะเขียนบล็อคนี้ เพราะว่า 2 ปีที่ผ่านมาแทบไม่ได้อัพเดทบทความใดๆเลย ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลกลใดก็ตาม งานเยอะ ไม่มีเวลา ขี้เกียจ แม้กระทั่งการเข้ามาของ social network ใหม่ๆที่ยอดฮิตติดอันดับโลกอย่าง facebook ซึ่งก็คงปฏิเสธไม่ได้ว่าพ่อของน้องกูเกิ้ลเข้าใช้งาน facebook มากกว่า blogger อย่างเทียบกันไม่ได้ การจะอัพเดทเรื่องราวต่างๆเป็นบทความยาวๆเป็นเรื่องที่ไม่ง่ายเลย แต่การเล่น facebook มันง่ายกว่ากันเยอะ แค่เขียนอะไรนิดหน่อย ก็โพสได้ละ หรือถ่ายรูปปุ๊บก็อัพรูปเข้า face ได้ทันที สามารถแบ่งปันเรื่องราวๆต่างๆได้ง่ายกว่า สั้น และกระทัดรัด ต่างจากการเขียนบล็อคอย่างสิ้นเชิง แรกเริ่มเดิมทีตั้งใจไว้ว่าบล็อคนี้จะเขียนเป็นลักษณะไดอารี่ของลูกสาว แต่การจะเขียนอะไรยาวๆมันใช้เวลาและความคิดมากกว่าปกติ ซึ่งหากเครียดจากงานมาแล้วมันเป็นอะไรที่ไม่สามารถที่จะทำได้เลย เมื่อลองย้อนกลับไปมองปีที่ผ่านมา ปีแรกที่เริ่มเขียนบล็อคนี้ก็เป็นวันแรกเลยที่ลูกสาวตัวน้อยได้มีชีวิตอยู่บนโลก(ที่แสนจะโหดร้าย)ใบนี้ ผ่านมาก็เกือบ 5 ปีแล้ว ตั้งแต่ปี 2008 หรือ พ.ศ. 2551 แน่นอนว่าแรงบันดาลใจที่สร้างบล็อคนี้ขึ้นมาจะเป็นใครไปไม่ได้ นั่นก็คือลูกสาวคนแรกของพ่อนั่นเอง "น้องกูเกิ้ล" วันที่ 2 พฤษภาคม 2551 เป็นวันเกิดน้องกูเกิ้ล และเช่นกัน เป็นวันเกิดของบล็อคแห่งนี้ด้วย ความตั้งใจแรกอยากให้บล็อคแห่งนี้เติบโตไปพร้อมกับน้องกูเกิ้ล เป็นที่บันทึกความทรงจำและเหตุการณ์ต่างๆในชีวิตครอบครัวของเรา แต่...มันไม่ได้เป็นไปตามที่คิดไว้ น้องกูเกิ้ลเติบโตขึ้นมาด้วยความรักและการเอาใจใส่ดูแลของแม่ (เป็นส่วนใหญ่)และพ่อ(ที่ไม่ค่อยได้เรื่องเท่าไหร่) ส่วนบล็อคนี้กลับเติบโตขึ้นไปตามยถากรรม แล้วแต่อารมณ์และเวลาของพ่อ....(เขียนอะไรไม่ออกซะงั้น)  เมื่อมาคิดดูแล้วมันอาจจะไม่มีความจำเป็นอะไรที่จะต้องทำมันต่อไป น่าเสียดายเหมือนกันนะที่บล็อคนี้มันเริ่มมาจากความรัก เป็นความรักที่มีต่อลูกสาว และก็เคยคิดว่ารักบล็อคนี้มาก เป็นบล็อคแรกที่เขียน เป็นที่ฝึกหัดการใช้งาน Blog เป็นจุดเริ่มต้นการหาเงิน online และสามารถทำเงินได้ด้วย (ถึงจะไม่มากเท่าไหร่ แต่ก็ได้จริงๆ) วันนี้มันกลับกลายเป็นบล็อคที่ไม่มีประโยชน์หรือแทบจะไร้ค่าไปเลยทีเดียว เพราะวันนี้มันเหมือนเกือบจะเป็นบล็อคที่ตายไปแล้ว....มันน่าตลกนะที่บทความสุดท้ายของปีนี้ไม่ได้พูดถึงน้องกูเกิ้ลตามคอนเซ็ปของบล็อคเลย แต่ดันเหมือนเป็นการกล่าวลาไว้อาลัยบล็อคที่กำลังจะตายซะงั้น ถึงตอนนี้ยังไม่ได้ตัดสินใจเด็ดขาดว่าจะเลิกเขียนบล็อคนี้ดีหรือเปล่า รู้ทั้งรู้ว่าเป็นบล็อคที่ไม่มีคนเข้ามาเยี่ยมชมเลยมานานแสนนาน แต่ความตั้งใจเริ่มแรกก็ไม่ได้ต้องการผู้เยี่ยมชมมากมายเพราะว่าตั้งใจเขียนเก็บไว้อ่านเอง เอาไว้ให้ลูกสาวดูตอนโต และเอาไว้ให้ญาติๆเข้ามาดู (แต่ตอนนี้คงเข้าไปดูใน facebook แทนแล้ว) ดังนั้นเลยตั้งใจว่าวันเกิดลูกสาวปีหน้า (2013) อาจจะเป็นวันสุดท้ายจริงๆของการเขียนบล็อคนี้ แต่จะให้ลบบล็อคทิ้งก็ยังคงเสียดายอยู่ ยกเว้นไม่ได้อัพเดทนานๆ google อาจจะลบบล็อคนี้ทิ้งเองโดยอัตโนมัติ....ก็คงต้องคอยดูกันต่อไป

หัวใจจะวาย น้องกูเกิ้ลหายที่ห้าง Big C

  วันนี้พาครอบครัวไปช็อปปิ้งที่ Big C ลาดปลาเค้า กำลังเดินช็อปเพลินๆ แป๊กตะโกนเรียกทำท่าตกใจใหญ่ "ตัวเอง ลูกหายยยยย" อ้าว เวรเลย หายไปไหนหว่า เลยบอกว่าให้รออยู่ตรงนี้แล้วหาดูแถวๆนี้ เดี๋ยวเค้าเดินหาเอง เดินจ้ำๆๆ ไปตรงโน้นที ตรงนี้ที หาเท่าไหร่ก็ไม่เจอ ไอ้เราก็ใจเสีย แต่ก็ตั้งสติได้ คอยมองไปรอบๆ แล้วคอยฟังเสียงประชาสัมพันธ์ว่าจะมีประกาศหาผู้ปกครองเด็กหรือเปล่า แล้วซักพักก็ได้เรื่อง เสียงประชาสัมพันธ์บอกว่า...ว่าอะไรซักอย่างนี้แหล่ะ จำไม่ค่อยได้ จำได้แต่มีชื่อ ด.ญ.กัญกฤตา หรือเปล่าไม่ค่อยแน่ใจ แต่ได้ยินต่อว่าให้แม่แป๊กมาติดต่อรับที่ประชาสัมพันธ์ อันนี้ชัวร์เลย รีบเดินตรงไปที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ ถามคุณป้าพนักงานแถวเคาน์เตอร์ว่าน้องอยู่ไหน ป้าแกก็บอกว่าอยู่เคาน์เตอร์กับประชาสัมพันธ์ พอเดินไปถึงพนักงานก็อุ้มน้องมา เห็นลูกร้องไห้แล้วก็นะ..T__T เจอพ่อก็ให้พ่ออุ้มแล้วกอดพ่อแน่นเลย ร้องไห้กระซิกๆ น่าสงสารมาก แถมไม่พอมองหน้าลูกเห็นรอยคราบเลือดที่จมูก เอาแล้วสงสัยเลือดกำเดาไหลอีก เพราะว่าที่ผ่านมา 1 อาทิตย์น้องป่วยเป็นไข้ยาวเลยแถมมีเลือดกำเดาไหลด้วยเพราะอากาศร้อนจัด เพิ่งจะหายไข้มา ก็มาเจอเรื่องแย่ๆนี่อีก พ่อกะแม่เซ็งเลย แต่ก็ดีใจที่ได้ลูกคืน พอพาเดินไปหาแม่ เห็นแม่ยังทำหน้าซีดตามหาลูกสาวอยู่เลย พอเจอกันแล้วพ่อก็เลยถามว่าไม่ได้ยินเค้าประกาศหรือไง แม่เกิ้ลบอกไม่ได้ยินอะไรเลย หูอื้อไปหมด ตกใจ ใจจะขาด ลูกหาย ดีนะที่มีคนใจดีพาไปที่ประชาสัมพันธ์ ไม่เจอคนร้ายที่ขโมยเด็ก ถือว่าโชคดีจริงๆ เพราะความสะเพร่าของพ่อแม่ที่ดูลูกไม่ดี ประกอบกับน้องกูเกิ้ลซนมากๆ วิ่งพล่านเลย ทำให้หลงกับแม่ ดีนะที่สามารถบอกคนอื่นได้ว่าตัวเองชื่ออะไร พ่อแม่ชื่ออะไร คราวหน้าต้องเอาเชือกห้อยคอเขียนชื่อและเบอร์โทรศัพท์ติดไว้ด้วยแล้ว.....แม่ใจจะขาด พ่อหัวใจจะวาย

Post แรกของปี 2555 (อยากบอกว่า blog หนูยังอยู่)

   ไม่ได้เขียนบล็อคนี้มานานมาก นับจากการอัพเดทครั้งที่แล้วก็ประมาณ 6 เดือนได้ และเดี๋ยวนี้ไม่ค่อยมีใครเค้าอ่านบล็อคกันแล้ว ส่วนใหญ่ก็นั่นเลย facebook อย่างเดียว บล็อคนี่ความจริงมันก็ร้างมาตั้งนานแล้ว ก็ไม่คิดว่าจะได้อัพเดทมันซักเท่าไหร่ แต่พอมานึกถึงวันแรกที่เริ่มทำมันขึ้นมาก็นะ นี่คือบล็อคแรกๆที่หัดทำ และเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้สามารถสร้างบล็อคต่อๆไปได้ จริงๆบล็อคแรกเลยที่ทำไม่ใช่บล็อคนี้ แต่เป็นอีกบล็อคนึง แล้วบล็อคนั้นก็หยุดเขียนไปแล้ว ไม่อยากบอกว่าชื่อบล็อคอะไร เก็บไว้เป็นความลับและเป็นความทรงจำก็แล้วกัน....

   ไม่รู้จะเริ่มยังไงเลยกับบล็อคลูกสาว เอาเป็นมาเขียนเป็นไดอารี่แทนก็แล้วกัน เพราะว่าจะเก็บไว้อ่านเอง (ยอมรับเลยว่าคงไม่มีใครเข้ามาอ่านแล้ว)..

    ปีนี้น้องกูเกิ้ลก็อายุย่างเข้า 4 ขวบแล้ว เหลือเวลาอีกไม่กี่อาทิตย์ก็จะ 4 ขวบเต็ม (วันเกิดน้องกูเกิ้ล 2 พ.ค. 51) ตอนนี้ก็อยู่ในช่วงปิดเทอมใหญ่ แต่วันพรุ่งนี้ก็จะให้น้องไปเรียนซัมเมอร์แล้ว เด็กสมัยนี้เรียนซัมเมอร์กันตั้งแต่อนุบาลเลยเชียว อ้อ ลืมบอกไป ตอนนี้น้องกูเกิ้ลขึ้นอนุบาล 2 แล้ว ไปฟังผลสอบเมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมา เทอมนี้น้องกูเกิ้ลสอบได้ที่ 8 ดีกว่าเทอมที่แล้ว 1 อันดับ เทอมที่แล้วได้ที่ 9 ก็ถือว่าโอเค เพราะว่าไม่อยากให้ลูกบ้าเรียนตั้งแต่เด็ก เอาเท่าที่เค้ารับไหวก็แล้วกัน (แต่อยู่บ้านดันบ้าดูการ์ตูนซะงั้น) พ่อกะแม่เซ็งเลย ไม่รู้จะทำไง ลูกยึดทีวีไปซะแล้ว พ่อแม่อยากดูหนังก็ต้องรอตอนดึกๆให้กูเกิ้ลนอนก่อน แต่ส่วนใหญ่ แม่ก็ไม่ไหวหลับก่อนลูกทุกที ส่วนพ่อไม่มีปัญหา เพราะว่าส่วนใหญ่อยู่แต่หน้าคอม แต่ไม่ค่อยได้การได้งานเท่าไหร่ คืนนี้ก็ต้องห้ามลูกเด็ดขาดไม่ให้ดูทีวี เพราะว่าดูไปตั้งแต่ตอนกลางวันแล้ว เดี๋ยวพรุ่งนี้ต้องตื่นเช้า ถ้าดูคงตื่นไม่ไหว แล้วจะพาลงอแงไปทั้งวัน ช่วงนี้ยิ่งติดนอนดึกแล้วก็ตื่นสายอยู่ด้วย ตอนนี้ก็ 4 ทุ่มนิดๆ น้องกูเกิ้ลก็นอนฝันหวานแล้ว พรุ่งนี้ไปโรงเรียนจะตื่นไหวมั้ยน๊า...

    วันนี้เอาแค่นี้ก่อน ตั้งใจว่าจะเริ่มกลับมาเขียนบล็อคนี้บ้าง ให้ได้ซักเดือนละครั้งก็ยังดี ไม่รู้จะไหวมั้ย bye..

เพราะอากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย น้องกูเกิ้ลไม่สบาย (อีกแล้ว)

   ช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมาน้องกูเกิ้ลต้องหยุดเรียนอีกแล้ว เพราะว่าไม่สบายมีไข้ขึ้นสูงตั้งแต่วันอังคารที่แล้ว ไปหาหมอ คุณหมอบอกว่าน้องกูเกิ้ลหลอดลมอักเสบด้วย มีไข้ มีเสมหะ เป็นอันว่าต้องหยุดเรียนตั้งแต่วันพุธถึงวันศุกร์เลย สบายน้องกูเกิ้ลไป เจ้าตัวยิ่งชอบเพราะว่าไม่ต้องไปโรงเรียน นี่ขนาดเพิ่งเข้าเรียนอนุบาลนะเนี่ย ยังขี้เกียจเรียนเลย (เหมือนใครว๊า...) พอวันเสาร์อาการก็ดีขึ้น แต่ว่ายังไออยู่ มีสเหลด (เขียนถูกรึป่าวหว่า) วันอาทิตย์สายๆเลยพาไปหาหมออีกที หมอก็บอกว่าโอเคแล้ว เพียงแต่ยังเหลือเสมหะอยู่บ้าง แล้วก็...จ่ายไปอีกเกือบห้าร้อย ไปหาหมอ 2 รอบ หมดไปเกือบพัน เดี๋ยวอะไรก็แพง คงมีแต่เงินเดือนพ่อกะแม่เท่านั้นที่ยังถูกอยู่ วันนี้ก็เข้าสู่วันจันทร์อีกแล้ว น้องกูเกิ้ลก็ได้ไปโรงเรียนตามปกติแล้ว เห็นคุณครูประจำชั้นเล่าให้ฟังว่ามีเด็กในห้องเรียนห้องเดียวกับน้องกูเกิ้ลต้องหยุดเรียนไปเยอะเหมือนกัน ประมาณ 10 คนได้ ช่วงนี้เด็กๆป่วยบ่อย เป็นกันเยอะเลย เพราะว่า....อากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย ยังไงก็อยากให้ทุกคนรักษาสุขภาพนะ

Clip น้องกูเกิ้ล เมื่อ 5 พ.ค.52

 

ย้อนอดีตน้องกูเกิ้ลหัดเดิน 

 

 

อัพเดทข่าวคราวน้องกูเกิ้ล ครั้งที่ 3 ในรอบปีนี้

    เวลาผ่านไปเร็วเหมือนโกหก นี่ก็เข้าสู่เดือนที่ 9 ของปี 2554 แล้ว ตอนนี้น้องกูเกิ้ลก็อายุ 3 ขวบ กับอีก 4 เดือนเศษๆ ช่วงที่ผ่านมาก็เรียกได้ว่าทิ้งบล็อคนี้ไปเลยก็ว่าได้ เพราะแทบไม่เคยเข้ามาอ่านหรือเขียนอะไรลงไปเลย เคยตั้งใจว่าจะเขียนให้ได้อย่างน้อยเดือนละซัก 1-2 บทความก็ยังดี เพื่อเป็นการบันทึกเรื่องราวต่างๆของลูกสาวเอาไว้ แต่ก็นะ มันไม่ได้จริงๆ พอมันนานเข้าก็เริ่มไม่รู้ว่าจะเขียนอะไรลงไปบ้าง เรื่องราวมันไม่ปะติดปะต่อกันแล้ว ไอ้ครั้นจะเล่าเรื่องราวของน้องกูเกิ้ลต่อจากบทความที่ผ่านๆมามันก็ไม่ได้ เพราะว่าเวลามันผ่านไปค่อนข้างนาน ทิ้้งช่วงหลายเดือน เอาเป็นว่าที่ผ่านๆๆมา น้องกูเกิ้ลของพ่อเก่งกับแม่แป๊กก็เติบโตขึ้นเรื่อยๆ จนถึงตอนนี้ก็ไปโรงเรียนแล้ว ตั้งแต่เดือนพฤษภาคมที่ผ่านมา นี่ก็เข้าเดือนที่ 5 แล้ว น้องกูเกิ้ลก็ปรับตัวเข้ากับที่โรงเรียนได้ดี ช่วงแรกๆตอนเข้าเนอสเซอรี่ก็มีร้องไห้บ้าง ตอนนี้ก็สบายแล้ว ไม่ค่อยงอแงเท่าไหร่ แต่ว่าช่วงเช้าตอนที่ต้องปลุกเค้าตื่นเพื่อไปอาบน้ำแต่งตัวไปโรงเรียนนี่ก็ยากหน่อย แหม..น้องกุูเกิ้ลนี่นอนขี้เซาตั้งแต่เด็กเลยนะเนี่ย ปลุกยากปลุกเย็น กว่าจะยอมตื่น เรียกได้ว่าพ่อแม่ต้องขุดขึ้นมาจากที่นอนเลยทีเดียว ยิ่งวันไหนนอนดึก ตอนเช้ายิ่งปลุกยาก แล้วข้อเสียคือน้องจะอารมณ์ไม่ค่อยดี แต่ก็ไม่ค่อยมีปัญหาอะไรเท่าไหร่ เพราะพอถึงโรงเรียนก็ไม่ได้ร้องงอแงอะไรมากมาย อาจจะมีแค่เป็นบางวันเท่านั้น ตอนเย็นส่วนใหญ่พ่อก็จะเป็นคนไปรับเกิ้ล เพราะแม่งานค่อนข้างยุ่งแอบแวบไปไม่ได้ แต่ถ้าวันไหนแม่งานไม่ค่อยมีก็จะไปรับเกิ้ลกับพ่อด้วย ตอนเย็นก็กลับถึงบ้านประมาณ 6 โมงเย็น ก็กินข้าวกินปลา เสร็จแล้วก็อาบน้ำพาเกิ้ลเข้านอนก็ประมาณ 2 ทุ่มครึ่งได้ ก็ต้องรีบนะ เพราะถ้าดึกกว่านี้ก็อย่างที่บอกไว้ ตอนเช้านี่ก็จะปลุกกูเกิ้ลยากส์มากขอบอก...

     

Clip น้องกูเกิ้ล เมื่อ 5 พ.ค.52

 

ย้อนอดีตน้องกูเกิ้ลหัดเดิน