บทความส่งท้ายก่อนสิ้นปี 2553 ขอชุบชีวิตบล็อคลูกสาวอีกครั้ง

    ระยะเวลา 6 เดือนกับอีก 9 วัน ที่ไม่ได้อัพเดทบล็อคลูกสาวเลย หากจะถามถึงเหตุผลก็คงมีข้ออ้างสารพัด ทั้งไม่มีเวลา งานเยอะ ต้องทำนู่น ทำนี่ ทำนั่น เต็มไปหมด ถึงจะห่างจากบล็อคนี้ไป แต่ในความเป็นจริง ครอบครัวเราก็ยังอยู่กันพร้อมหน้าในโลกออฟไลน์ หรือจะเรียกว่าโลกแห่งความเป็นจริงก็ได้
  
    ทุกวันนี้ พ่อก็ยังคงตื่นนอนเป็นคนแรกในบ้านเสมอแทบทุกครั้ง (ไม่นับวันหยุดนะ) ตื่นมาทำงานบ้าง ทำโน่นทำนี่บ้าง จัดสรรเวลาไม่ค่อยถูก ไม่เป็นเรื่องเป็นราว แต่วันนี้ไม่รู้อารมณ์ไหน นั่งทำงานไป ฟังเพลงไป นึกอยากเขียนบล็อคขึ้นมาซะงั้น

    จริงๆบังเอิญได้ไปอ่านบทความในอินเตอร์เน็ตเรื่องนึงมา เป็นเรื่อง...บอกไม่ถูก แต่อ่านแล้วรักครอบครัวขึ้นมาซะงั้น และดันมาฟังเพลงเก่าๆเพราะๆอีกหลายเพลง เคลิ้มซะ ก็เลยเขียนบล็อค เกี่ยวกันมั้ยเนี่ย ความรู้สึกรักลูกเมียมันพุ่งกระฉูดขึ้นมาแบบยั้งไม่อยู่ ได้มีโอกาสไปพบเจอเรื่องราวชีวิตคนอื่นที่เจอเรื่องเลวร้ายมากมาย แต่ก็ได้กำลังใจจากครอบครัว ทำให้ผ่านพ้นมันมาได้

    หันมามองดูครอบครัวตัวเอง มีลูกที่น่ารัก แม่ของลูกที่....ที่แม้จะขี้บ่นไปบ้าง แต่นั่นคือตัวเค้า คนที่รักลูกรักสามีที่สุด ถึงครอบครัวเราจะไม่ได้ร่ำรวย หนี้สินก็มากพอประมาณ (ประมาณว่าเยอะ) แต่เราก็มีความสุข ถึงโบนัสจะได้ไม่เท่าที่(แม่)คิด ก็คิดซะว่ามันก็ดีกว่าไม่ได้เลย (เอาเรื่องงานมาปนอีกละ)

    อ้าว...เซ็ง หมดมุกเขียนขึ้นมากลางคัน ซะงั้นตรู ความจริงก็แค่อยากจะบอกว่า พ่อรักลูก สั้นๆแค่เนี่ย แล้วก็รักแม่ของลูกด้วย คงไม่สัญญาว่าพ่อจะทำให้ครอบครัวเราไม่ลำบาก เพราะว่ามันเป็นหน้าที่ที่ต้องทำ หน้าที่และความรับผิดชอบของพ่อ ของสามี ที่...เอาน่า ถึงไม่ใช่ที่ดีที่สุด แต่ก็คงดีบ้างในสายตาเมีย พ่อจะพาครอบครัวเราไปพบกับชีวิตที่ดีขึ้น ถึงมันจะทุลักทุเลไปบ้าง แต่ซักวันมันก็ถึงจุดหมาย พ่ออยากให้ลูกกับแม่ไม่ลำบาก ณ เวลานี้ยังไม่กล้าพูดว่าจะทำให้ครอบครัวเราสุขสบาย แต่ถ้าเราผ่านจุดที่ลำบากไปได้ ความสบายก็คงจะยินดีต้อนรับเรา และที่สำคัญเราต้องรู้จักพอ รู้จักใช้จ่ายอย่างฉลาด (พ่อยิ่งกว่าฉลาด แต่พ่อขี้งก แม่หนูว่างั้นอ่ะ) พอลูกโตขึ้นมาจะได้ไม่ลำบากเรื่องเงินทอง ตอนนี้ลูกสาวก็โตขึ้นทุกวัน อ้วนด้วย พูดเก่งด้วย พ่อกับแม่ไปทำงาน ตอนกลับบ้านก็บ่นคิดถึงลูกทุกวัน ทั้งๆที่ก็อยู่ด้วยกันทุกวันอยู่แล้ว ถ้าเลียนแบบคำพูดน้องกูเกิ้ลก็จะบอกว่า "แม่เวอร์ พ่อเวอร์" เวลามีเรื่องไม่ค่อยสบายใจ ก็ได้ลูกนี่แหล่ะเป็นกำลังใจของพ่อแม่ จริงๆมีเรื่องอยากจะเขียนมากมาย แต่มันกลั่นออกมาไม่ได้ ที่สำคัญ เข้าอีหรอบเดิม งานเยอะ เดี๋ยวไม่ทัน สวัสดี

บล็อคน้องกูเกิ้ล มีเข้าดูเกิน 4,000 ครั้งแล้ว!!!

   จั่วหัวซะหรูเชียว จริงๆไม่ได้มีคนเข้ามาดูมากมายหรอก เพราะว่าบล็อคนี้มีไม่กี่คนที่รู้จัก คนที่เข้ามาดูส่วนใหญ่ก็คือพ่อของน้องกูเกิ้ลนั่นเอง เพราะว่าเป็นคนทำบล็อคนิ แถมตั้งหน้าแรกของ Web Browser (หรือหน้า home) เป็นบล็อคนี้อีก เปิดเวบเข้ามาก็เข้าบล็อคนี้ทุกครั้ง สถิติมันก็นับเป็น 1 เพจวิว หรือเข้าชม 1 ครั้ง งงมะ! วันนี้มาแปลก เขียนเรื่องออกจะเทคนิคซะงั้น แบบว่าพ่อเกิ้ลหมดมุขเขียนบล็อค ช่วงนี้หัวตื้อๆ งงๆ อยู่ งานมันเยอะ แล้วก็มีบล็อคอื่นๆที่เริ่มทำด้วย เรื่องของลูกสาวก็เลยซาๆลงไปบ้าง แต่ก็น่าดีใจและก็ภูมิใจที่ได้สร้างบล็อคนี้ขึ้นมาตั้งแต่วันแรกที่ลูกเกิด ถึงจะเป็นบล็อคฟรี ไม่เสียตังค์ (แต่ก็ต้องเสียค่าเน็ตกับค่าไฟนะ) แต่มันก็เป็นบล็อคที่ทำด้วยใจ และก็เป็นจุดเริ่มต้นที่ดีในการหัดสร้างบล็อคต่อๆไป ตอนนี้ก็ทำบล็อคไว้น่าจะเริ่มเข้าหลักสิบ ก็ไม่มากหรอก คนที่เค้าทำเป็นอาชีพมีเวบบล็อคเป็นพันๆหมื่นๆเลย อาจไม่น่าเชื่อแต่มันจริง พ่อเกิ้ลคอนเฟิร์ม! (โช๊ะ) บล็อคหลักๆที่ทำก็เอาลิ้งค์ในบล็อคนี้แหล่ะ ยังไม่มีคนเข้าดู มันก็เป็นเรื่องทางเทคนิคอีกแหล่ะ โม้มาซะยาว ไม่ได้เกี่ยวกะเรื่องของลูกสาวเลย

   เข้าเรื่องดีกว่า ช่วงนี้น้องกูเกิ้ลก็โตวันโตคืน แต่ตัวไม่ยักกะยืดแฮ่ะ ออกจะอ้วนเอาอ้วนเอา คงเพราะไม่ชอบกินนม ชอบกินแต่บะหมี่ พวกเส้นๆนั่นแหล่ะ ชอบนักแล และก็พวกข้าว นมนี่วันนึงได้ไม่เท่าไหร่ น้อยกว่าเด็กคนอื่นเยอะเลย จากที่ถามๆเค้ามานะ น้องกูเกิ้ลกินนมวันนึงได้แค่เต็มที่ 10 กว่าออน คนอื่นเค้าปาเข้าไป 20-30 ออนกันเลย (เยอะโคตรๆ หรือว่าเป็นปกติ แต่ลูกสาวเรากินน้อยเองหว่า) ตอนนี้น้องกูเกิ้ลก็เลยกลายเป็นเด็กที่ดูอ้วนท้วนสมบูรณ์ดี แต่ไม่ค่อยสูง พุงใหญ่อีกต่างหาก และที่สำคัญตอนนี้พูดเก่งมาก พูดตั้งแต่ตื่นยันหลับเลย พูดไม่หยุด อยู่บ้านได้ยินแต่เสียงกูเกิ้ล พ่อนั่นไรอ่ะ แม่ทำไร แม่อยู่ไหน ไท่ทำไร พ่อหนูจะดูพี่เต้น แม่หนูจะ....พ่อ หนูจะ.... โอย ทั้งวันเลย แต่ก็ดี ไม่เหงา ถ้าวันไหนกูเกิ้ลไม่อยู่บ้าน อาไท่บอกว่าที่บ้านจะเงียบมากเลย มันก็คงจริง บ้านไหนมีเด็กก็คงอย่างนี้แหล่ะ วันนี้เอาแค่นี้พอหอมปากหอมคอ เพราะเดี๋ยวต้องทำงานต่อ จบ....

  *รูปเซ็ทนี้ที่ลุงจาถ่ายให้น้องกูเกิ้ล เป็นเซ็ทที่พ่อชอบที่สุดเลย ลูกสาวพ่อน่ารักมาก ชมลูกตัวเองซะงั้น

รูปถ่ายวันที่ 4 เม.ย.52 (โดย ลุงจา)

Pictures on 4 Apr 2009 (by Januwat)

Happy Birth Day Nong Google 2 Year Old. (End)

    ไม่ได้อัพบล็อคมาเป็นเดือนแล้ว ประมาณ 1 เดือนกับ 3 วัน คราวที่แล้วเล่าเรื่องงานวันเกิดลูกสาวค้างไว้ ว่าจะมาเขียนต่อก็ไม่ได้เขียนเลย ทั้งเรื่องงานที่ช่วงนี้เยอะจริงๆ คราวนี้ไม่ใช่คำแก้ตัวลอยๆ แม่เกิ้ลเป็นพยานได้ และอีกอย่างที่สำคัญเลยก็เพราะเหตุการณ์บ้านเมืองไม่สงบ ทำให้ไม่สามารถที่จะบิวท์อารมณ์มาเขียนได้ (พ่อเกิ้ลอารมณ์ศิลปินจริงๆ) คือ บ้านเมืองมันแย่ มีแต่เรื่องวุ่นวาย ไอ้เราจะมานั่งเขียนเรื่องลูกสาวอย่างมีความสุขก็ใช่ที่ มันเขียนไม่ออกจริงๆ ตอนนี้เหตุการณ์อะไรต่างๆในบ้านเรามันก็ดีขึ้นมามากแล้ว งานก็ซาลงหน่อยนึง ก็น่าจะโอเค เขียนต่อได้ ว่าแล้วก็ต่อเลยดีกว่า
   
     ต่อจากคราวที่แล้ว หลังจากที่กลับจากวัดมาก็มาทำงานต่อที่บ้าน แล้วก็รออาเกดมาทำอาหาร บ่ายๆอาเกดมาก็พากันออกไปซื้อกับข้าวมาเตรียม (จริงๆอาไปกับพ่อแค่ 2 คนแหล่ะ) ไปหาซื้อเค้กวันเกิดให้น้องกูเกิ้ลที่โลตัสเล็กแถวบ้าน ก็ได้เค้ก S&P มา จำไม่ได้ว่าขนาดเท่าไหร่  ปอนด์หรือ 2 ปอนด์นี่แหล่ะ แล้วก็ซื้อพวกเส้นสปาเก็ตตี้ มาเตรียมไว้ แล้วก็ไปตลาดต่อ ไปหาซื้อพวกไส้กรอก ไก่สด มาทำอาหาร แต่หาไส้กรอกซีพีไม่ได้ เลยเอาไส้กรอกไก่ราคาถูกมาแทน แต่ก็รสชาดอร่อยใช้ได้ เหมือนไส้กรอกปิ้ง ไส้กรอกทอดที่เค้าขายกันทั่วไปแหล่ะ

     กลับถึงบ้านก็เป็นหน้าที่อาเกดเป็นคนทำอาหาร ส่วนพ่อเกิ้ลก็เป็นลูกมือช่วยทำ ตอนเย็นๆ แขกก็พากันมา (พูดซะเวอร์เชียว ก็มีแค่บ้านพี่โมจิเท่านั้น ไม่ได้บอกใคร) มียายสองกับพี่โมจิ มาเป็นแขกพิเศษ นั่งกินข้าวกันเอร็ดอร่อย แล้วก็ถึงเวลาเป่าเค้กพร้อมกับร้องเพลงแฮ็ปปี้เบิร์ดเดย์ให้น้องกูเกิ้ล แฮ็ปปี้เบิร์ดเดย์ทู๊ยู ร้องเสร็จกูเกิ้ลก็เป่าเทียนปู๊ดๆๆ น่าจะซัก 3 ปู๊ด เทียนก็ดับเรียบร้อย ปีนี้พ่อเตรียมของขวัญให้ลูกสาวสุดเลิฟเป็นกระติกน้ำไก่เคเอฟซี ซื้อมาตอนไปกินไก่เมื่อวันก่อน ก็เลยถือเป็นของขวัญให้ลูกซะ พี่โมจิกับยายสองก็มีของขวัญมาให้เกิ้ลด้วย ส่วนอาไท่ก็ไม่น้อยหน้า แจกซองแดงให้น้องกูเกิ้ลเป็นของขวัญวันเกิด

     คืนนั้นพ่อกับแม่ก็ได้แต่หวังว่าลูกคงจะหลับฝันดี โตขึ้นอีกปีแล้ว รู้เรื่องอะไรเยอะแล้ว พ่อก็อยากให้ลูกเป็นเด็กดีของพ่อกับแม่ ครอบครัวเราก็ไม่ได้ร่ำรวยอะไร แต่พ่อกับแม่ก็อยากทำอะไรดีๆให้ลูกเสมอ จัดงานวันเกิดให้ลูก ถึงจะเป็นงานเล็กๆ แต่ก็อบอุ่น เพราะมีเราอยู่พร้อมหน้าพร้อมตา พ่อ แม่ ลูก แล้วก็อาไท่กับอาเกด พ่อกับแม่จะดูแลลูกอย่างดีที่สุด จะพยายามให้สิ่งที่ดีที่สุดเท่าที่พ่อกับแม่จะทำได้ พ่อให้สัญญา.....รักลูกมากที่สุดในโลกเลย....จริงๆนะ

รูปถ่ายวันที่ 2 พ.ค.53 (วันเกิดน้องกูเกิ้ล)

Pictures on 2 May 2010 (Nong Google Birth Day)

 เกิ้ลกับแม่

เอ๊ะ ของขวัญอันนี้พ่อให้เกิ้ลแล้วนะ

 

อาไท่แจกซองแดง

ได้แล้ว เย้ๆ กี่บาทน๊อ

กูเกิ้ลกับอาเกดค่ะ

  อา-หลาน สู้ๆ

 

 อาเกดยิ้มสวย

 ขออาจุ๊บที

Happy Birth Day Nong Google 2 Year Old.

    เมื่อวันอาทิตย์ที่ 2 พ.ค.53 ที่ผ่านมา เป็นวันเกิดน้องกูเกิ้ล ปีนี้ก็อายุครบ 2 ขวบเต็มแล้ว โตขึ้นจากปีที่แล้วเยอะเลย ความจริงพ่อน่าจะเขียนบล็อคตั้งแต่วันนั้นเลย แต่พอดีว่าช่วงนี้งานมันเยอะ (อ้างเหตุผลเดิมๆ) และกลางคืนก็ไม่ค่อยได้ทำอะไร นอนดึกไม่ค่อยได้เพราะว่าต้องนอนพร้อมลูก เพราะถ้านั่งทำงานต่อลูกก็กวนน่ะ มาต่อเรื่องลูกสาวดีกว่า เช้าวันอาทิตย์นั้น ก็ตื่นสายกันทั้งบ้าน (ยกเว้นอาไท่) เกือบๆ 8 โมงเช้าได้ ก็ตั้งใจกันว่าจะพาน้องกูเกิ้ลไปทำบุญที่วัดกัน วัดที่ไปเป็นประจำก็คือวัดศิริพงษ์นิมิตร พอดีว่ามันใกล้บ้าน ออกจากบ้านขับรถไปไม่น่าเกิน 10-15 นาที (รวมติดไฟแดงแล้วนะ) พออาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็พากันไปประมาณ 9 โมงได้ ส่วนอาไท่ไม่ได้ไปหรอก เพราะว่าแก่แล้ว ไปไหนมาไหนไม่สะดวก และไปวัดก็ต้องนั่งกับพื้นด้วย ยิ่งไปกันใหญ่ ไปถึงวัดก็ 9 โมงหน่อยๆ ก็แปลกใจนิดๆ ทำไมตรงศาลาที่ทำสังฆทานคนเยอะจัง ถามคนในนั้นก็บอกว่า วันนี้มีงานบวชพระใหม่ มีจัดโต๊ะเลี้ยงด้วย ไม่รู้โต๊ะจีนหรือเปล่า ว่าจะไปร่วมแจม แต่เราเป็นแขกไม่ได้รับเชิญ เลยไม่เอาดีกว่า ส่วนคนที่มาทำบุญ ทำสังฆทานจริงๆไม่เยอะหรอก หรืออาจจะเป็นเพราะว่ามันสายแล้วก็ได้ เพราะตอนนั้นก็ 9 โมงเกือบครึ่งแล้ว ก็ได้ถังสังฆทานมาหนึ่งชุด บูชาตามศรัทธา พร้อมใส่ซองทำบุญ แต่ไม่ได้เขียนชื่อลูกไว้ด้วย วันนี้กูเกิ้ลเจอแม่ชีเข้ามาทักทายและก็เข้ามาอุ้ม บอกว่าเด็กคนนี้น่ารัก พ่อกับแม่ก็แอบปลื้มใจ แล้วแม่ชีก็ให้พร และก็บอกว่าพาน้องกูเกิ้ลไปจุดธูปไหว้พระพุทธรูปก่อน ลูกสาวพ่อก็กราบพระอย่างงามเลย กราบหนึ่ง กราบสอง และก็กราบสาม งดงามตามประสาเด็ก เสียดายไม่ได้พกกล้องถ่ายรูปไป เลยไม่ได้ถ่ายตอนลูกสาวไหว้พระ ไปนั่งรอแป๊บก็ถึงรอบบ้านเราถวายพร้อมกับคนอื่นๆอีกไม่กี่กลุ่ม คนน้อยนั่งสบาย ไม่อึดอัด วันนี้แปลกกว่าทุกทีหน่อยเพราะว่า พระท่านมีเทศนาให้ฟังด้วย แต่แบบเป็นกันเอง เหมือนพูดคุยกัน ท่านก็สอนเรื่องการเข้าวัดทำความดีอะไรประมาณนั้น แต่ก็รู้สึกดี ก็นานๆทีจะได้เข้าวัดกะเค้ามั่ง ส่วนน้องกูเกิ้ลเหรอ 555 คงยังไม่เข้าใจหรอก แต่ตอนถวายสังฆทาน ก็นั่งพนมมือเป็นนะ ไม่งอแง ไม่ซน ไม่ลุกไปไหน ก็นั่งไหว้ไปเล่นไปตามประสาเด็ก เสร็จจากตรงนั้นก็ไปทำทานหยอดเงินที่ตู้บริจาคตามวันเกิด แล้วก็ไปตีระฆัง ท่าทางกูเกิ้ลจะชอบ เห็นตีซะอย่างมันส์ ออกจากวัดก็ไปแวะกินก๋วยเตี๋ยวกันก่อน แล้วก็เข้าบ้าน ภารกิจช่วงเช้าก็หมดไป อืม รู้สึกยาว เดี๋ยวค่อยต่อโพสถัดไปดีกว่า...

รูปถ่ายวันที่ 2 พ.ค.53 (วันเกิดน้องกูเกิ้ล)

Pictures on 2 May 2010 (Nong Google Birth Day)

เริ่มตั้งวงกันแล้ว (ไม่ใช่วงไพ่นะ)

น้องกูเกิ้ลกับพี่โมจิ

เช็ดปากก่อนนะ มันเลอะ

เค้กวันเกิดน้องกูเกิ้ลค่ะ

น้องกูเกิ้ลเป่าเทียนแล้ว แฮ็ปปี้เบิร์ทเดย์ ทูยู

แล้วทำไงต่อล่ะ

เอาเค้กไปให้อาไท่ก่อน

อาไท่กินเค้กนะค๊า

เอาเค้กให้ยายสองด้วย

รับของขวัญจากพี่โมจิ

แม่แกะของขวัญให้เกิ้ลหน่อย

แม่ทำไรอ่ะ แกะของขวัญก่อนดิ๊

พ่อให้ของขวัญเกิ้ล

อุ้ย เกิ้ลอาย

รับไปเลยลูก กระติกน้ำ KFC

Nong Google and Mom back home..น้องกูเกิ้ลกลับบ้านแล้วจ้า...

     เมื่อวานนี้ (14 เม.ย.53) ก็ออกเดินทางไปรับลูกสาวตอนบ่ายโมงครึ่ง แต่กว่าจะออกจากกรุงเทพได้ก็ประมาณบ่าย 2 โมง ดันเข้าไปติดคนเล่นน้ำสงกรานต์กันในซอยวัดเกาะ จริงๆแล้วซอยนี้เป็นทางลัดที่ใช้ประจำ ทางแคบหน่อยแต่ก็ไม่เคยมีปัญหา มาคราวนี้ลืมคิดไปว่าถ้าเล่นน้ำสงกรานต์กันรถติดแหงมๆ แต่พอผ่านมาได้ก็ยาวเลย เมื่อวานขับรถคนเดียวใช้ความเร็วได้บ้างเพราะว่าไม่มีใครนั่งมาด้วย ปกติเป็นคนขับรถไม่เร็วอยู่แล้ว ถ้าแม่กับเกิ้ลนั่งมาด้วยก็ไม่เกิน 100 กม./ชม. ส่วนใหญ่จะอยู่ที่ 90 เมื่อวานก็ขับสบายๆรถไม่ติดวิ่งได้ที่ 110-120 ก็โอเค เร็วดีเหมือนกัน ใช้เวลาไปถึงบ้านแม่ที่ อ.สีดา ก็เกือบๆ 4 ชม. ขับสบายๆยาวๆ มีแค่บางช่วงที่รถติดก็เพราะว่ามีอุบัติเหตุ เห็นกันจะจะเลย เด็กวัยรุ่นนอนแผ่หรา ตายครับๆ มีเลือดกองอยู่ข้างๆไม่มากเท่าไหร่ แต่เห็นสภาพรถมอเตอร์ไซค์ยับเลย รู้สึกจะชนกับรถเก๋ง อืม เห็นแล้วก็นึกเศร้า น่าสงสารพ่อแม่ เพราะว่าเราเองก็มีลูกแล้ว ก็รักลูกไม่อยากให้เกิดอะไรไม่ดีกับลูกเรา พ่อแม่เด็กคนนั้นคงเสียใจน่าดู เด็กวัยรุ่นมักมีความคึกคะนองอย่างนี้ พลาดไปก็ไม่เหลือลมหายใจแล้ว อืม ไปต่อดีกว่า คิดถึงลูก แต่พอเห็นเหตุการณ์เมื่อตะกี้ก็ไม่อยากขับรถเร็วแล้ว วิ่งไปแค่ 100 ก็พอ โทรคุยกับแม่เกิ้ลสั่งให้ซื้อบะหมี่ให้ลูกซะงั้น ถึงบ้านสีดาก็เกือบๆ 6 โมงเย็น เจอหน้าลูกสาวกะลังเล่นอยู่บนหลังรถกระบะเลย เป็นเด็กบ้านๆขนานแท้ซะแล้ว พ่อก็ดีใจ ลูกสาวไม่รู้ดีใจป่าว ยิ้มให้พ่อแป๊บเดียวก็หาเพื่อนเล่นต่อไม่เข้าหาพ่อเลย สงกะสัยจะลืมพ่อไปแล้ว T_T เมื่อคืนกว่าจะเข้านอนได้ก็น่าจะ 4-5 ทุ่ม พอดีพ่อพกโน๊ตบุคไปด้วย เลยดูหนังต่อเรื่องนึง แต่ขอบอกว่าอากาศร้อนมาก นอนบนเรือน (เป็นบ้านครึ่งตึกครึ่งไม้ใต้ถุนสูง) เป็นหลังคาสังกะสี ไม่มีฝ้าอีกต่างหาก ร้อนมากกก...ร้อนสุดๆๆๆ นอนแทบไม่หลับเลย กูเกิ้ลก็นอนร้องทั้งคืน ไม่รู้เพราะว่าอากาศร้อนรึเปล่า แถมแถวบ้านยังมีหมอลำด้วย เล่นดึกมากกว่าจะเลิก น่าจะปาเข้าไปตี 2 ได้ กว่าจะหลับได้ก็ไม่รู้กี่โมงกี่ยาม น่าจะเป็นช่วงที่อากาศเริ่มเย็นลง แต่ว่ารู้สึกเหมือนนอนได้ไม่นาน ลูกสาวตัวดีก็มาปลุกพ่อซะงั้น ก็มันเช้าแล้วประมาณ 6 โมงครึ่งได้มั้งถ้าจำไม่ผิด ก็คงตื่นมาแล้วไม่เห็นแม่ เลยเรียกพ่อให้พาไปหาแม่ ติดแม่แจเลย ไม่ไหนไม่ได้เลย โอย..ไม่รู้เป็นไร รู้สึกบ้านหมุน เริ่มมึน คงต้องพักผ่อนแล้ว พรุ่งนี้ก็ลางานไว้แล้วด้วย แต่ยังไม่แน่ใจว่าจะเข้าออฟฟิตดีรึเปล่า แล้วค่อยว่ากันอีกทีละกัน ยังไม่จบ พรุ่งนี้ค่อยมาต่อ นอนละ บาย..

รูปถ่ายวันที่ 4 เม.ย.52 (โดย ลุงจา)

Pictures on 4 Apr 2009 (by Januwat)