บล็อคน้องกูเกิ้ล มีเข้าดูเกิน 4,000 ครั้งแล้ว!!!

   จั่วหัวซะหรูเชียว จริงๆไม่ได้มีคนเข้ามาดูมากมายหรอก เพราะว่าบล็อคนี้มีไม่กี่คนที่รู้จัก คนที่เข้ามาดูส่วนใหญ่ก็คือพ่อของน้องกูเกิ้ลนั่นเอง เพราะว่าเป็นคนทำบล็อคนิ แถมตั้งหน้าแรกของ Web Browser (หรือหน้า home) เป็นบล็อคนี้อีก เปิดเวบเข้ามาก็เข้าบล็อคนี้ทุกครั้ง สถิติมันก็นับเป็น 1 เพจวิว หรือเข้าชม 1 ครั้ง งงมะ! วันนี้มาแปลก เขียนเรื่องออกจะเทคนิคซะงั้น แบบว่าพ่อเกิ้ลหมดมุขเขียนบล็อค ช่วงนี้หัวตื้อๆ งงๆ อยู่ งานมันเยอะ แล้วก็มีบล็อคอื่นๆที่เริ่มทำด้วย เรื่องของลูกสาวก็เลยซาๆลงไปบ้าง แต่ก็น่าดีใจและก็ภูมิใจที่ได้สร้างบล็อคนี้ขึ้นมาตั้งแต่วันแรกที่ลูกเกิด ถึงจะเป็นบล็อคฟรี ไม่เสียตังค์ (แต่ก็ต้องเสียค่าเน็ตกับค่าไฟนะ) แต่มันก็เป็นบล็อคที่ทำด้วยใจ และก็เป็นจุดเริ่มต้นที่ดีในการหัดสร้างบล็อคต่อๆไป ตอนนี้ก็ทำบล็อคไว้น่าจะเริ่มเข้าหลักสิบ ก็ไม่มากหรอก คนที่เค้าทำเป็นอาชีพมีเวบบล็อคเป็นพันๆหมื่นๆเลย อาจไม่น่าเชื่อแต่มันจริง พ่อเกิ้ลคอนเฟิร์ม! (โช๊ะ) บล็อคหลักๆที่ทำก็เอาลิ้งค์ในบล็อคนี้แหล่ะ ยังไม่มีคนเข้าดู มันก็เป็นเรื่องทางเทคนิคอีกแหล่ะ โม้มาซะยาว ไม่ได้เกี่ยวกะเรื่องของลูกสาวเลย

   เข้าเรื่องดีกว่า ช่วงนี้น้องกูเกิ้ลก็โตวันโตคืน แต่ตัวไม่ยักกะยืดแฮ่ะ ออกจะอ้วนเอาอ้วนเอา คงเพราะไม่ชอบกินนม ชอบกินแต่บะหมี่ พวกเส้นๆนั่นแหล่ะ ชอบนักแล และก็พวกข้าว นมนี่วันนึงได้ไม่เท่าไหร่ น้อยกว่าเด็กคนอื่นเยอะเลย จากที่ถามๆเค้ามานะ น้องกูเกิ้ลกินนมวันนึงได้แค่เต็มที่ 10 กว่าออน คนอื่นเค้าปาเข้าไป 20-30 ออนกันเลย (เยอะโคตรๆ หรือว่าเป็นปกติ แต่ลูกสาวเรากินน้อยเองหว่า) ตอนนี้น้องกูเกิ้ลก็เลยกลายเป็นเด็กที่ดูอ้วนท้วนสมบูรณ์ดี แต่ไม่ค่อยสูง พุงใหญ่อีกต่างหาก และที่สำคัญตอนนี้พูดเก่งมาก พูดตั้งแต่ตื่นยันหลับเลย พูดไม่หยุด อยู่บ้านได้ยินแต่เสียงกูเกิ้ล พ่อนั่นไรอ่ะ แม่ทำไร แม่อยู่ไหน ไท่ทำไร พ่อหนูจะดูพี่เต้น แม่หนูจะ....พ่อ หนูจะ.... โอย ทั้งวันเลย แต่ก็ดี ไม่เหงา ถ้าวันไหนกูเกิ้ลไม่อยู่บ้าน อาไท่บอกว่าที่บ้านจะเงียบมากเลย มันก็คงจริง บ้านไหนมีเด็กก็คงอย่างนี้แหล่ะ วันนี้เอาแค่นี้พอหอมปากหอมคอ เพราะเดี๋ยวต้องทำงานต่อ จบ....

  *รูปเซ็ทนี้ที่ลุงจาถ่ายให้น้องกูเกิ้ล เป็นเซ็ทที่พ่อชอบที่สุดเลย ลูกสาวพ่อน่ารักมาก ชมลูกตัวเองซะงั้น

รูปถ่ายวันที่ 4 เม.ย.52 (โดย ลุงจา)

Pictures on 4 Apr 2009 (by Januwat)